Μια τοιχογραφία με πρωταγωνιστές τους πρόσφυγες, τους λαθρομετανάστες, με κύριο θέμα το δράμα τους,
"
οι άνθρωποι καμήλες / διασχίζουν τον ορίζοντα των σιταγρών"
και
"
τι κι αν είμαστε / οι καλύτεροι ξενιστές / το φταίξιμο / θα πέφτει πάντα / σ' έναν / κοκκινο / λαίμη"
μια ποιητική συλλογή που τοποθετεί στο κέντρο της το ρατσισμό, το αδιέξοδο, την ματαιότητα.
Απαιτητική η ποίηση του Συφιλτζόγλου, σκοτεινή, κάτι ανάμεσα σε υπερρεαλισμό και σε μοντερνισμό. Μια ιδιαίτερα μελαγχολική γραφή, κοφτή και σοβαρή, και μια μορφική ανωμαλία, ένας διαμελισμός της στροφικής διάρθρωσης, που όχι μόνο ταιριάζει απόλυτα στο ύφος αλλά καταδεικνύει και τον οριακό κλυδωνισμό της εποχής.