philoSophie

History, Theatre, Greek and Russian literature, Godard, Angelopoulos and Bergman's movies
 
Modern Greek philology student. | Kiss me in the rain but also revolt against the aristocratic social and political norms of the Age of Enlightenment |https://instagram.com/ph1losophie/ |https://thesuspendedstep.wordpress.com
My goal in life is to read everything Dostoyevsky has ever written.

Τα γενέθλια

Τα γενέθλια - George Sari, Ζωρζ Σαρή
Τα γενέθλιά σου σβήσ’ τα. Έχουμε δικτατορία.
Γύρω από τα γενέθλια της πρωταγωνίστριας, κομβικό σημείο στο οποίο επανέρχεται συχνά η αφήγηση μετά από παύση δεκαετιών, στήνεται το σκηνικό του μυθιστορήματος της Ζωρζ Σαρή η πλοκή του οποίου εκτυλίσσεται μέσα στην επταετή περίοδο της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, 1967-1974. Ο λόγος πάλι στο εφηβικό κοινό με την κεντρική ηρωίδα να προσλαμβάνει τα γεγονότα ενώ είναι μόλις 8 ετών, με τη διαφορά πως η πρόσληψη των γεγονότων δεν περιορίζεται στα μάτια της μικρής Άννας· η οπτική διανέμεται και στο νονό της, τον καθηγητή Δημήτρη, στον αδελφό της, στη μητέρα της, στη δασκάλα της, στον πατέρα της… Δημιουργείται έτσι ένα κολάζ φωνών με σημαντικά διακριτές διαφορές η καθεμιά τους, με το δικό της χρώμα, φορτίο, στίγμα.

Η πρωταγωνίστρια μεγαλώνοντας γαλουχείται με τις ιστορίες της Αντιγόνης ([…]κι όταν μεγαλώσεις λιγάκι, θα δεις, από μόνη σου θα καταλάβεις γιατί η Αντιγόνη έπρεπε να πεθάνει.), της εξόδου του Μεσολογγίου, μέσα από το έργο του Βασίλη Ρώτα Να ζει το Μεσολόγγι το οποίο διδάσκεται κρυφά στο σχολείο, των εξόριστων στη Γυάρο και των φυλακισμένων συγγενών της, κυρίως του νονού της, μετά την επιβολή της δικτατορίας.
Υπάρχουν δυο ζωές, γιε μου. Τη μια σ’ τη χαρίζουν, την άλλη την κερδίζεις… Είσαι ελεύθερος να διαλέξεις μια απ’ τις δυο.
Οι επώνυμοι της εποχής η οποία σκιαγραφείται είναι ανώνυμα δοσμένοι, ο πρωταγωνιστής νονός της Άννας είναι εμπνευσμένος από τον καθηγητή Δ. Ν. Μαρωνίτη και την πολιτική, όπως σημειώνει η συγγραφέας, δράση του, ο Μίκης Θεοδωράκης εμφανίζεται ως ένας μεγάλος μουσικοσυνθέτης, ενώ τα ζητήματα της λογοκρισίας και της διαιώνισης του γλωσσικού ζητήματος (Η δικτατορία μια μέρα θα φύγει, η καταστροφή της γλώσσας, όμως, που μας αγγίζει όλους, θα ‘χει γίνει για πάντα., και αλλού, Πότε ο γραπτός λόγος θα συμφιλιωθεί με τον προφορικό; Πότε ο Έλληνας θα μπορεί να διαβάζει ένα κείμενο χωρίς να χρειάζεται να το μεταφράσει ή να του το μεταφράσουν) παρουσιάζονται με τον πιο αδρό τρόπο.

Δεν πρόκειται σίγουρα για ένα καινούριο αφήγημα για τη γενιά που βίωσε τη δικτατορία αλλά για μια προσθήκη σε αυτό, για μια απόπειρα να γίνουν οι μνήμες κτήμα των νεότερων μέσα από την πάντοτε εύστοχη γραφή της Ζωρζ Σαρή.