philoSophie
History, Theatre, Greek and Russian literature, Godard, Angelopoulos and Bergman's movies
Modern Greek philology student. | Kiss me in the rain but also revolt against the aristocratic social and political norms of the Age of Enlightenment |https://instagram.com/ph1losophie/ |https://thesuspendedstep.wordpress.com
My goal in life is to read everything Dostoyevsky has ever written.
My goal in life is to read everything Dostoyevsky has ever written.
Ποιήματα 1935-1966
Ζωή μισοïδωμένη
Αστραπές ή ψάρια
μες στη νύχτα της θάλασσας
και πουλιά, αστραπές
μες στη νύχτα του δάσους.
Τα κόκαλά-μας αστραπές
μες στου κορμιού τη νύχτα.
Τα πάντα, ω κόσμε, είναι νύχτα
κι είναι η ζωή αστραπή.
Η ποίηση του Paz βρίθει ρεαλισμού, αποτυπώνει εικόνες καθημερινές, της φύσης ως παρθένα έκταση, χωρίς έμβια όντα (Βράχος και γκρεμός / Πιότερο χρόνος παρά πέτρα / Άχρονη ύλη), με τα χρώματα να κυριαρχούν (το κοιμισμένο δέντρο προφέρει πράσινους χρησμούς // Το πήδημα του κύματος / Πιο άσπρο / Κάθε ώρα / Πιο πράσινο / Κάθε μέρα / Πιο νέο / Το τέλος) και να ζωντανεύουν το κείμενο. Ταυτόχρονα διακρίνεται ο διάχυτος ερωτισμός της (Πιο κι απ’ αέρα / Πιο κι από νερό / Πιο κι από χείλια / Ελαφρύ ελαφρύ / Το κορμί-σου χνάρι του κορμιού-σου) και ο τόσο αυθεντικός ρομαντισμός, η απτή αλλά διακριτική απαισιοδοξία, η μελαγχολία και η εκούσια μοναξιά που σκεπάζει όλες τις ποιητικές συλλογές της έκδοσης (Οστεοθήκη, παράδεισος: / Οι ρίζες μας πλεγμένες / μες στη μήτρα, μες στο σάπιο στόμα / Της θαμμένης Μητέρας. / Κήπος δέντρων αιμομικτικών / Πάνω στο χώμα των νεκρών), ενώ ο έντονος και προκλητικός υπερρεαλισμός ανακατεύει τα νοήματα του κάθε στίχου προτάσσοντας την ανάγνωση με τις αισθήσεις παρά με τη λογική.
Μέρα
Μια μέρα χάνεται
Σ' ένα ουρανό ξαφνικά παρόντα
Το φως δεν αφήνει ίχνη στο χιόνι
Μια μέρα χάνεται
Άνοιγμα και κλείσιμο θυρών
Ο σπόρος του ήλιου σκάει δίχως ήχο
Μια μέρα αρχίζει
Η ομίχλη ανεβαίνει στο λόφο
Ένας άνθρωπος κατεβαίνει το ποτάμι
Συναντιούνται μες στα μάτια-σου
Κι εσύ χάνεσαι μες στη μέρα
Τραγουδώντας μες στο φύλλωμα του φωτός
Ηχούν καμπάνες μακριά
Κάθε κάλεσμα είν' ένα κύμα
Κάθε κύμα θαμμένο για πάντα
Μια χειρονομία μια λέξη το φως κόντρα στο σύννεφο
Εσύ γελάς και χτενίζεσαι ανυποψίαστη
Μια μέρα αρχίζει στα πόδια-σου
Δέρμα χέρι ασπράδα δεν είναι ονόματα
Γι' αυτό το δέρμα αυτό το χέρι ετούτη την ασπράδα
Το ορατό κι απτό που είναι έξω
Αυτό που είναι μέσα και δίχως όνομα
Ψηλαφητά προχωρούν μέσα-μας
Ακολουθούν την πορεία της γλώσσας
Διασχίζουνε τη γέφυρα που τους απλώνει αυτή η εικόνα
Όπως το φως μεσ' απ' τα δάχτυλα γλιστρούν
Όπως η ίδια εσύ μεσ' απ' τα χέρια-μου
Όπως το χέρι-σου μέσα στα χέρια-μου πλέκονται
Μια μέρα αρχίζει μες στα λόγια-μου
Φως που ωριμάζει ώσπου να γίνει σώμα
Ώσπου να γίνει ίσκιος του κορμιού-σου φως του ίσκιου-σου
Πλέγμα ζεστασιάς δέρμα του φωτός-σου
Μια μέρα αρχίζει μες στο στόμα-σου
Η μέρα που ανοίγει μες στη νύχτα-μας
