philoSophie

Με πρόδηλη την επίδραση του ντοστογιεφσκικού προτύπου, τόσο στο ύφος του Καραγάτση, όσο και στην εξέλιξη της πλοκής, ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία του Γιούγκερμαν, ξεκινώντας in medias res και με συχνές αναδρομές στο παρελθόν του ήρωα, αλλά και στο μέλλον του, με σχόλια που αρμόζουν στη μηδενική εστίαση του έργου.
Η πλοκή εκτυλίσσεται σε εκτεταμένο χρονικό πλαίσιο, με πληθώρα χαρακτήρων που αποκτούν δικά τους κεφάλαια, ανάλογως της σχέσης τους με τον Γιούγκερμαν και της συμβολής τους στην εξέλιξη της ιστορίας.
Πολλά από τα σταθερά χαρακτηριστικά/μοτίβα της γραφής του Καραγάτση διαφαίνονται και στο συγκεκριμένο έργο· η απόδειξη δηλαδή της ανωτερότητας του ελληνικού φύλου έναντι του ξενικού στοιχείου (ο Φινλανδός-Ρώσος Γιούγκερμαν γίνεται "μαθητευόμενος" του Έλληνα Καραμάνου, ο οποίος τον μυεί στη διανόηση και την ευρωπαϊκή λογοτεχνία), οι γεμάτες λυρισμό περιγραφές του ελληνικού τοπίου (του Πειραϊκού τοπίου, της Μυτιλήνης και της Καλαμάτας), η κυνική παρουσίαση της ελληνικής κοινωνίας του 20ου αιώνα, αλλά και η αντικειμενοποίηση της γυναίκας, που κυριαρχεί και καθορίζει τις πράξεις του ατομοκεντρικού πρωταγωνιστή.
Τελικώς, εκπλήσσει ευχάριστα η εναλλαγή λογοτεχνικών μορφών από τον Καραγάτση, η αντικατάσταση δηλαδή της μυθιστορηματικής αφήγησης από θεατρικού τύπου δομή, έστω κι αν αυτή συντελείται σε ένα και μόνο κεφάλαιο.