philoSophie

History, Theatre, Greek and Russian literature, Godard, Angelopoulos and Bergman's movies
 
Modern Greek philology student. | Kiss me in the rain but also revolt against the aristocratic social and political norms of the Age of Enlightenment |https://instagram.com/ph1losophie/ |https://thesuspendedstep.wordpress.com
My goal in life is to read everything Dostoyevsky has ever written.

Go Tell It on the Mountain

Go Tell It on the Mountain - James Baldwin
It was his identity, and part, therefore, of that wickedness for which his father beat him and to which he clung in order to withstand his father. His father’s arm, rising and falling, might make him cry, and that voice might cause him to tremble; yet his father could never be entirely the victor, for John cherished something that his father could not reach. It was his hatred and his intelligence that he cherished, the one feeding the other. He lived for the days when his father would be dying and he, John, would curse him on his deathbed. And this was why, though he had been born in the faith and had been surrounded all his life by the saints and by their prayers and their rejoicing, and though the tabernacle in which they worshipped was more completely real to him than the several precarious homes in which he and his family had lived, John’s heart was hardened against the Lord. His father was God’s minister, the ambassador of the King of Heaven, and John could not bow before the throne of grace without first kneeling to his father. On his refusal to do so this had his life depended, and John’s secret heart had flourished in its wickedness until the day his sin first overtook him.

Το πρώτο και ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του αγαπημένου πλέον Baldwin δεν αφορά τον τελικό στόχο, την επιλογή ή την αλλαγή, πρόκειται προπαντός για τον αγώνα που όλοι αντιμετωπίζουμε, για τη στάση μας, για τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, με τις οικογένειές μας και για τη βαθύτερη αντίληψη του συστήματος αξιών που ο καθένας μας έχει επιλέξει, για τη σύγκρουση με την έμφυτη προσπάθεια διατήρησης μιας ανύπαρκτης κατάστασης αγιοσύνης, περισσότερο για το φαίνεσθαι παρά για προσωπική υγεία. Φυσικά οι άνθρωποι θέλουν να είναι ενάρετοι, να είναι δίκαιοι, γνωρίζοντας ότι θα έρθει μια εποχή που τα μειονεκτήματά τους θα φτάσουν στην αμαρτία - αφού όλοι διαπράττουμε αμαρτίες κατά της θρησκείας μας, κατά των αρχών μας, κατά του νόμου μας. Η λύτρωσή μας, ωστόσο, έγκειται στη γνώση ότι κάποια στιγμή, στην αρχή των δρόμων μας, προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε την σωστή πορεία και να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, αποφασίσαμε να ανέβουμε στο βουνό και να ουρλιάξουμε με τη δική μας φωνή ανεξάρτητα από το τι θα απογίνουμε, προκλητικοί και αισιόδοξοι.

Σημειώνει ο Baldwin εδώ:
Mountain is the book I had to write if I was ever going to write anything else. I had to deal with what hurt me most. I had to deal, above all, with my father.

Στο μυθιστόρημα περικλείεται το ταξίδι που παίρνει κάθε νεαρός που έχει γεννηθεί στην πίστη και τον δρόμο που ακολουθεί, είτε αυτός τον οδηγήσει σε πνευματική ωριμότητα είτε σε κοσμική αφύπνιση. Η θρησκευτική αλλαγή που συντελείται δε θεωρείται ακριβώς έκπτωση αφού ο ίδιος ο Baldwin είναι σκεπτικός για τη θρησκεία και τις πρακτικές της παραμένοντας εντούτοις πιστός, τουλάχιστον σε κάποιο επίπεδο, πιστεύοντας δη πως η θρησκεία εξακολουθεί να αποτελεί μια δύναμη, έστω κι αν δε χρησιμοποιείται πάντοτε για καλό σκοπό.

Το έργο δεν έχει μια ατζέντα για τη φυλή, τη θρησκεία, την κοινωνική τάξη, τη βία ή τη σεξουαλικότητα, όπως τα υπόλοιπα και μεταγενέστερα κείμενα του Baldwin. Σχετίζεται βέβαια με αυτά τα θέματα χωρίς όμως να τίθενται εκείνα σε θέση κεφαλαιώδη· οι χαρακτήρες αποτελούν την κόλλα μεταξύ της αλληλοσύνδεσης της φυλής και της θρησκείας και της κοινωνικής τάξης και της βίας και της σεξουαλικότητας και δείχνουν πως από αυτά τα πράγματα προκύπτει μια ανυπέρβλητη πολυπλοκότητα, μια διφορούμενη άμορφη μάζα συναισθημάτων. Κι εδώ ακριβώς έγκειται το μεγαλείο της γραφής του Baldwin, η ικανότητα να αποτυπώνει την πολυπλοκότητα αυτών των συναισθημάτων αντί να τα μειώνει και να τα καθιστά απλοϊκά, πετυχαίνοντας στο τέλος του βιβλίου να αισθάνεται ο αναγνώστης, όμοια με τους χαρακτήρες, σε σύγχυση ως προς τη σχέση με το Θεό.