philoSophie

History, Theatre, Greek and Russian literature, Godard, Angelopoulos and Bergman's movies
 
Modern Greek philology student. | Kiss me in the rain but also revolt against the aristocratic social and political norms of the Age of Enlightenment |https://instagram.com/ph1losophie/ |https://thesuspendedstep.wordpress.com
My goal in life is to read everything Dostoyevsky has ever written.

Notes of a Native Son

Notes of a Native Son - James Baldwin, Edward P. Jones Το πρώτο πράγμα που σημειώνει ο Baldwin στο Autobiographical notes είναι: I was born in Harlem.... Μια απλή και σύντομη φράση που όμως κατατοπίζει πλήρως τον αναγνώστη, κι εκείνον που πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ως προς τη σημασία που έχει η κληρονομιά και το birthright στο έργο του.
It is difficult to make clear that he is not seeking to forfeit his birthright as a black man, but that, on the contrary, it is precisely this birthright which he is struggling to recignize and make articulate.
Με την ανάληψη των λογοτεχνικών καθηκόντων του ο συγγραφέας οφείλει, σύμφωνα με τον Baldwin, να προσμετρήσει τους παραπάνω παράγοντες στο έργο του, να είναι living proof of his inheritance και να διεκδικήσει το birthright του ως μαύρος. Στην εισαγωγή της έκδοσης του 1984 υπογραμμίζει πως
The conundrum of color is the inheritance of every American, be he/she legally or actually Black or White.
Η γραφή του, ως εκ τούτου, αντανακλά με συνέπεια το αίσθημα της εσωτερικής διαμάχης ενός ανθρώπου που γεννήθηκε στους κόλπους της μαύρης κοινότητας, μιας συντηρητικής, αδέκαστης και ξένης προς τη φροντίδα κοινωνίας, όντας ταυτόχρονα μέρος ενός μεγαλύτερου κόσμου που τον περιθωριοποιεί εν γένει, απορρίπτει τον ψυχισμό του και βασίζει τις αντιδράσεις πάνω στο χρώμα δέρματος του κάθε ανθρώπου.
It is part of the price the Negro pays for his position in this society that, as Richard Wright points out, he is almost always acting. A Negro learns to gauge precisely what reaction the alien person facing him desires, and he produces it with disarming artlessness.
Στο εισαγωγικό κείμενο της συλλογής ο Baldwin ασχολείται και διερευνά το ζήτημα του συγγραφέα, με την αναγκαιότητα να γράφει την αλήθεια για τον κόσμο στον οποίο ζει κι από τον οποίο αφορμάται, να πηγαίνει στην πηγή του προβλήματος, πέρα από την επιφάνεια, και να εξετάζει τις συμπεριφορές, με τη δυσκολία του να είναι μαύρος συγγραφέας όταν το Negro problem δεν αντιμετωπίζεται όπως κατά τη γνώμη του πρέπει.
In the context of the Negro problem neither the whites nor blacks, for excellent reasons of their own, have the fainstest desire to look back; but I think the past is all that makes the present coherent, and further, that the past will remain horrible for exactly as long as we refuse to assess it honestly.
Εντούτοις ο Baldwin διακατέχεται από αξιοσημείωτη και μύχια ανθρωπιά, δεν προβαίνει σε συναισθηματικές υστερίες, ωθεί τον εαυτό του να βρίσκεται στον αντίποδα της πικρίας ως προς τους λευκούς, πικρία που όπως ισχυρίζεται ήταν ο καταλύτης του θανάτου του πατέρα του. Δε διστάζει να κρίνει γνωστά και αγαπημένα έργα ως προβληματικά, μεταξύ άλλων το [b:Uncle Tom's Cabin|46787|Uncle Tom's Cabin|Harriet Beecher Stowe|https://images.gr-assets.com/books/1414349231s/46787.jpg|2478635], για τον υπερβολικό συναισθηματισμό, για την ανειλικρίνεια της απεικόνισης του μαύρου, λέγοντας:
I am not one of the people who believe that oppression imbues a people with wisdom or insight or sweet charity, though the survival of the Negro in this country would simply not have been possible if this bitterness had been all he felt.
Ο Baldwin είναι άνθρωπος της λογοτεχνίας, του λόγου, κατανοεί τη σημασία του να δίνεται και στους λευκούς χαρακτήρες των έργων υπόσταση πλήρως ανεπτυγμένου όντος, υποστηρίζοντας με θέρμη πως
You do not have to fully humanize your black characters by dehumanizing the white ones.

Πέρα από το καφκικού βεληνεκούς επεισόδιο της πολυήμερης φυλάκισής του στο Παρίσι - όταν του δωρήθηκε ένα σεντόνι κλεμμένο, εν αγνοία του, από κάποιο ξενοδοχείο - στο κείμενό του Journey to Atlanta ο λόγος του γίνεται σκωπτικός, πολιτικός, κι η ιστορία είναι ένα προειδοποιητικό διήγημα για μαύρους πολιτικούς και λευκούς ριζοσπαστικούς και φιλελεύθερους, οι οποίοι με αμφιλογίες μεταμφιέζουν έναν πατερναλισμό που βλέπει όλους τους μαύρους ως παιδιά.
The American commonwealth chooses to ovelook what Negroes are never able to forget: they are not really considered a plan of it. Like Aziz in [b:A Passage to India|45195|A Passage to India|E.M. Forster|https://images.gr-assets.com/books/1421883612s/45195.jpg|4574850] or Topsy in [b:Uncle Tom's Cabin|46787|Uncle Tom's Cabin|Harriet Beecher Stowe|https://images.gr-assets.com/books/1414349231s/46787.jpg|2478635], they know that white people, whatever their love for justice, have no love for them. This is the crux of the matter.
Το στοιχείο ωστόσο που διαπερνά το κείμενο είναι μάλλον το αισιόδοξο βλέμμα του Baldwin, ακόμη κι όταν εκείνο που περιγράφει είναι η αθλιότητα του να είναι κάποιος μαύρος στην Αμερική. Χρησιμοποιώντας τα λόγια του ανθρώπου που πάνω απ' όλα ήθελε να είναι ειλικρινής άνθρωπος και καλός συγγραφέας:
This is the only real concern of the artist, to recreate out of the disorder of life that order which is art.