philoSophie

History, Theatre, Greek and Russian literature, Godard, Angelopoulos and Bergman's movies
 
Modern Greek philology student. | Kiss me in the rain but also revolt against the aristocratic social and political norms of the Age of Enlightenment |https://instagram.com/ph1losophie/ |https://thesuspendedstep.wordpress.com
My goal in life is to read everything Dostoyevsky has ever written.

The Amen Corner

The Amen Corner - James Baldwin Το θεατρικό κείμενο, όπως ομολογεί κι ο ίδιος ο Baldwin στον πρόλογό του, μιλάει αρκετά για τον ίδιο, όχι μόνο εξαιτίας της ερήμωσης της προσωπικής του ζωής, αλλά και λόγω του πατέρα του, τα βάρη του οποίου αποτυπώνονται, όπως κι η διάσταση της απομόνωσης, στο πρόσωπο της Margaret. Ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένη η σύγκριση του The Amen Corner με το Go Tell It on the Mountain, το πρώτο του κι ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα. Αφενός και τα δυο μελετούν εκ θεμελίων αφρο-αμερικάνικες οικογένειες που περιστρέφουν όλη τους τη ζωή γύρω από την Εκκλησία, κι αφετέρου και στα δυο υπάρχει διακριτή η συμβολική σφαίρα του γονέα-πάστορα. Η αδυναμία του The Amen Corner, σε σύγκριση με το Go Tell It on the Mountain, είναι πως η συνολική του δομή θα μπορούσε να μετακινηθεί από τη μελέτη στενού χαρακτήρα των θεμάτων σε ευρείες εξερευνήσεις της Μαύρης κοινότητας, των προβλημάτων και των συμπεριφορών της, αλλά αντιθέτως, ακολουθώντας τις κυριαρχικές φυσιοκρατικές συμβάσεις της εποχής, επί παραδείγματι το έργο του Arthur Miller, φαίνεται άκαμπτο συγκριτικά, στερείται της ευελιξίας του μυθιστορήματος. Σε αντίθεση με πολλούς αθεϊστές βέβαια, ο Baldwin χειρίζεται με τη μέγιστη λεπτότητα το θέμα ενός θεσμού που τον έχει φροντίσει και καταστρέψει, χωρίς την πικρία που θα περίμενε κανείς, κατανοώντας τις συνθήκες που δημιουργούν μια τέτοια ανάγκη για ανακούφιση και καταδεικνύοντας στην τρίτη πράξη τι θα πρέπει να είναι η εκκλησία σε αντίθεση με αυτό που έχει γίνει.

Στο The Amen Corner η Margaret, ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου, είναι πάστορας στην Εκκλησία, ένα χώρο ασφάλειας, αυτο-οργάνωσης μέσα σε έναν ρατσιστικό κόσμο, κι εντούτοις με ρατσιστικές συμπεριφορές στους κόλπους της, κυρίως ως προς τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία (She done forgot it ain’t the woman supposed to lead, it’s the man). Η Margaret λαχταρά την Εκκλησία όχι ως μέρος τελειοποίησης της αγάπης αλλά μάλλον ως καταφύγιο από τα ανεπίλυτα προβλήματα, καταφύγιο που καταλήγει μια πνιγηρή υπενθύμιση της πραγματικότητας, στον αντίποδα του Luke που ως μουσικός της jazz είχε μια ζωή μεστή σε προσωπική έκφραση μέσα από τη μουσική του.
Sometimes – what we want - and what we ought to have – ain’t the same. Sometime, the Lord, He take away what we want and give us what we need.
Δραματικό κέντρο του έργου είναι η θέση της μητέρας μέσα στην Εκκλησία· η Margaret κυριαρχεί ως πάστορας και κερδίζει την αίσθηση του εαυτού και του προσωπικού σκοπού της μέσω της θέσης της, κι όμως προκαλεί πραξικόπημα εναντίον της από τους πρεσβύτερους. Ως χαρακτήρας βρίσκει απάγκιο στην Εκκλησία καθώς η κοινωνία δεν της αφήνει άλλο περιθώριο, με την αίσθηση της πραγματικότητας να υπαγορεύεται από την ιδέα της κοινότητας για την κατωτερότητά της, όντας όχι απλώς γυναίκα αλλά και μητέρα που μεγαλώνει μόνη της το παιδί της. Η ανάγκη της για επιβεβαίωση αντανακλάται στην ανελέητη ευσέβεια, παράλληλα με τα σχόλια του ποιμνίου της, ως επί το πλείστον φαλλοκρατικά, που την περιορίζουν στο φύλο της. Σύμφωνα με τον Baldwin:
Her triumph, which is also, if I may say so, the historical triumph of the Negro people in this country is that she sees this finally and accepts it, although she has lost everything, also gains the keys to the kingdom[…]She gains herself.